باز نویسی: سهیلا صلاحی اصفهانی
چه خوب شد كه ابوجعفر كليددار، تقاضاي مرا پذيرفت و درهاي روضه را بست. اينجا ـ حرم موسي بن جعفر(ع) ـ خلوت و سكوتش رنگي ديگر دارد.
رنگ نزديكي و صميميت!
انگار باد و باران هم نياز مرا به اين نزديكي مي‌دانند...
بيرون، آن‌قدر هوا سرد است كه كسي نمي‌تواند از كوچه و صحن اطراف حرم بگذرد؛ و اين بهترين فرصت است براي من كه در اين تنهايي و وصل، دست به دعا بردارم و پروردگارم را بخوانم...
خداي من! سخت پريشان و درمانده‌ام...
تو مي‌داني دَين من به ابومنصور، آن‌چنان است كه نمي‌توانم از عهده‌اش برآيم، او در طلب من است و من از او گريزان.
پروردگارا! هراسانم، مرا پناه ده... آبرويم را حفظ نما... اي غني‌ترين! نيازمنديم را درياب...
اي بزرگ‌ترين! پستي‌ام را در برابر بنده‌ات مخواه...
صداي پاي كه مي‌آيد؟! مگر ابوجعفر درها را قفل نكرده؟!
... چه آواز خوشي دارد اين جوان ـ كه نمي‌دانم از كجا وارد روضه شده است!
سبحان‌الله، تاكنون زيبارويي، اين‌چنين نديده بودم!
جامة سپيدش چشم‌نواز است و عمامه و ردايش برازندة وي!
عجيب است!
او بر يك يك انبياي اولوالعزم سلام داد، امامان پاك را درود فرستاد، امّا...
پس چرا نامي از حجّت خدا نبرد؟‌
يا فراموش كرده يا ايشان را نمي‌شناسد.
خوشا به معرفت او، چه نمازي مي‌خواند!
به سوي قبر امام محمّد تقي(ع) مي‌رود، بايد به دنبالش بروم...
ايشان را نيز همان‌گونه زيارت كرد و دعا خواند و نماز به جاي آورد...
دلم مي‌لرزد... او كيست؟
پرسيد: يا اباالحسن بن ابي بغل، تو در كجايي از دعاي فرج؟
گفتم: مولاي من! كدام دعا را مي‌فرماييد؟
فرمود: دو ركعت نماز بگذار و بعد از آن بگو: «يا من اظهر الجميل و ستر القبيح، يا من لم يؤاخذ بالجريره و لم يهتك الستر، يا عظيم المنّ، يا كريم الصنع يا حسن التّجاوز يا واسع المغفرة يا باسط اليدين بالرحمة يا منتهي كلّ نجوي يا غاية كلّ شكوي يا عون كل مستعن يا مبتدء بالنعم استحقاقها»
بعد از آن ده مرتبه بگو، يا ربّاه؛ بعد ده مرتبه: يا سيّداه؛ ده مرتبه: يا مولاه؛ ده مرتبه: يا غايتاه؛
ده مرتبه: يا منتهي رغبتاه.
بعد از آن بگو: «أسئلك بحقّ هذه الاسماء و بحقّ محمّد و آله الطّاهرين(ع) الّا ماكشفت كربي و نفست همّي و فرّجت معني و اصلحت حالي».
پس هرگونه كه مي‌خواهي دعا كن و حاجت خود را بخواه. سپس سمت راست پيشاني خود را بر زمين بگذار و صد مرتبه بگو «ادركني» و بعد تا مي‌تواني ذكر «الغوث الغوث» را تكرار كن. آنگاه سر بردار كه خداوند به كرم و بزرگي خود إن‌شاءالله حاجت تو را برمي‌آورد.
با استفاده از : صحیفة سجادیه نوشتة سید مرتضی مجتهدی سیستانی.


ماهنامه موعود شماره 109